Lomografie

Soms zijn dingen zo geavanceerd of mooi dat je de schoonheid ziet in iets wat juist niet helemaal perfect is. Dankzij de digitale camera is fotograferen een makkie: op één opslagkaart kun je duizenden foto's kwijt en slechte opnamen vis je er zo tussenuit. Dat was in het analoge tijdperk, nog niet eens zo heel lang geleden, wel anders. Toen moest je kiezen tussen een rolletje voor zwart-wit of kleur, was door- en terugdraaien duidelijk hoorbaar en duurde het minstens een uur voor je het resultaat kon bewonderen. Nu dat verleden tijd is, zeggen we dat fotograferen z'n charme heeft verloren. Daar valt iets van te zeggen. Want met het verdwijnen van de analoge fotografie is ook het spontane van foto's maken verloren gegaan. En wat te denken van het verrassingselement? Je wist pas wat je had op het moment dat je de ontwikkelde afdrukken onder ogen kreeg, vaak aan de balie van de eenuursservice.

Al in 1948 zag de eerste voorloper van de 'meteenresultaatcamera' het licht. Toen introduceerde Polaroid de eerste camera die zelf foto's kon ontwikkelen. Dit principe leek mede door de komst van de digitale camera ten dode opgeschreven, maar dankzij liefhebbers is het nog altijd mogelijk om karakteristieke polaroidfoto's te maken. Ook fotograferen met een rolletje wordt af en toe nieuw leven ingeblazen. Als je nog foto's maakt met een analoge camera, dan ben je misschien wel een lomograaf. Deze benaming is afgeleid van de Lomo Compact Automaat, een eenvoudige camera van Russische makelij die in 2005 uit de productie is genomen. Lomografie is eigenlijk fotograferen zoals onze ouders dat deden, maar dan met iets meer nonchalance. Het doet er niet toe of een foto onscherp, bewogen dan wel verkeerd belicht is. Je maakt foto's zonder erbij na te denken en ziet pas later of ze gelukt zijn. Inmiddels bestaan er hele gemeenschappen van enthousiastelingen en wemelt het op internet van de analoge foto's. Er worden zelfs nieuwe camera's gemaakt voor dit doel.

Leuker is natuurlijk om een oud fototoestel op de kop te tikken en in de winkel om een rolletje te vragen. Zoek daarna de onderwerpen niet op, want ze komen vanzelf voorbij. Ik vind het iets rustgevends hebben. Iedere klik is een verrassing voor later.

7 oktober 2011 · Categorie: blog


Terug!

Een van mijn favoriete weblogs is die van Shirley Brandeis en Linda Versteege, twee freelance journalisten die hun ervaringen 'op de werkvloer' eerder al bundelden in een boek en daarna vrolijk verder gingen op internet. Inmiddels bestaat het team uit vijf enthousiaste schrijvers (en soms een gastblogger), die samen gemiddeld vier stukjes per week publiceren en daarmee een kijkje geven in de keuken van de journalistiek. Daar kwam enkele weken geleden plots een eind aan. Niet omdat de koek op was. Nee, want nog eens 389.956 andere weblogs waren ineens verdwenen. Oorzaak: migratieproblemen bij Sanoma, eigenaar van Weblog.nl. Blogplatform TypePad is vervangen door een alternatief en dat is helemaal uit de hand gelopen. Hoewel men zegt er alles aan te doen om de boel weer online te krijgen, is iedere dag langer op zwart een dag teveel. Om die reden hebben Shirley en Linda hun weblog elders ondergebracht en dat is hier. Welkom terug! Helaas zijn eerdere publicaties nog niet te lezen, maar dat komt ongetwijfeld weer goed.

19 september 2011 · Categorie: blog


Vandaag

Als mij op een dag als vandaag wordt gevraagd waar ik tien jaar geleden was, aarzel ik over het antwoord. Ik wil het best nog een keer vertellen - ik stond voor een wand vol televisies in een Emmense elektronicazaak, het nieuws kon mij onmogelijk ontgaan - maar eigenlijk heeft niemand er wat aan. Tien jaar geleden was ‘nine eleven’ nog gewoon 11 september. Nu hangt er al twee weken in de aanloop naar dé datum een beklemmende spanning in de lucht die je nauwelijks kunt ontwijken.
De wereld probeert momenten van angst en onwetendheid te reconstrueren. Ik doe daar in beperkte mate aan mee door net als tien jaar geleden enkele kranten te kopen. De totale verwoesting van het World Trade Center wordt dezer dagen immers opnieuw breed uitgemeten in de media. Mij gaat het vooral om verhalen van overlevenden en de hartverscheurende laatste woorden van slachtoffers die verwoede pogingen doen om zichzelf te redden of zich er juist in berust hebben dat de laatste seconden van hun leven wegtikken. Daar kan ik urenlang over nadenken in een poging mij het onvoorstelbare enigszins voor te stellen. Ik was ver weg van alle ellende. Ieder woord hierover doet er niet toe.

11 september 2011 · Categorie: blog


Voordeel van de twijfel

Ik heb Twitter. Al een tijdje, maar ik plakte er tot op dit moment nog steeds het stempel ‘experiment’ op. Na bijna honderd berichten wordt het tijd om door te gaan met het idee dat dat voor onbepaalde tijd is. Niet dat ik voortdurend twitter. Om het leuk te houden beperk ik mij tot reacties op andere tweets en gemiddeld drie keer in de week een eigen bijdrage. Bijzonder is dat niet, want er zijn twitteraars met duizenden berichtjes op hun naam. Toch hebben al veertien geïnteresseerden zich aangemeld, omdat ze het blijkbaar interessant genoeg vinden om mij te volgen. Kun je nagaan wat er gebeurt zodra ik echt iets te melden heb.
Zoals de Amerikaanse actrice en zangeres Jessica Simpson. Het gerucht ging dat ze een kleinere cupmaat wilde om er slanker uit te zien op haar aanstaande huwelijk. Het nieuws dat daar niets van waar is, haalde vandaag de Telegraaf. Ze twitterde: ‘Maak je geen zorgen…Ik houd van mijn borsten! Ze gaan helemaal nergens heen!’ Gelukkig maar.
Om nieuws maakte ik geen account aan bij Twitter. Voor echt nieuws zijn 140 tekens (inclusief spaties) gewoonweg te weinig. Of toch niet? Zojuist voelde ik op de bank een trilling, de lamp bewoog en in de dressoirkast rinkelde wat serviesgoed. Niet veel later was de aardbeving in Nederland ‘trending topic’, wat wil zeggen dat een bepaald onderwerp ineens erg populair is. Er hing een soort spanning in de lucht. Misschien komt dat doordat het al donker was en niemand zich op straat begaf. Twitter gaf uitsluitsel. In mijn geval verdient deze manier van communiceren dus nog even het voordeel van de twijfel.

9 september 2011 · Categorie: blog


Twittergedicht

In een twitterbericht / is iedereen meteen op het einde gericht / alsof plots een eindig leven / backspace, backspace, laat me nog heel even

(exact 140 tekens)

13 juli 2011 · Categorie: gedicht


De dood

De dood, de dood, de dood
het bracht de stilte terug
In een wereld zonder tijd
weet niemand hoe stil het kan zijn
want de dood verdween weer vliegensvlug
geruisloos in de lange eeuwigheid
Weg van het leven dat jij genoot
De dood, de dood, de dood
zwart verdriet en grijs gemis
het is een zegen om te weten
dat de stilte vooral rustgevend is

31 januari 2011 · Categorie: gedicht


De laatste keer?

Natuurlijk wil ik dat! Voor twijfel was geen ruimte toen Riny van Boekhandel Polman mij vroeg een bijdrage te schrijven voor de allerlaatste nieuwsbrief. Na honderd edities stoppen ze ermee. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar dit soort mededelingen doet altijd een weemoedig gevoel in mij opborrelen. Alsof je favoriete shampoo ineens uit de handel wordt genomen.
Ik mocht eerder een serie columns schrijven. De stukjes gingen over boekhandelgerelateerde zaken. Het was een fijne gedachte dat klanten de nieuwsbrief meekregen. Ik ging iedere maand langs om zelf een exemplaar te halen.
Na het overlijden van mijn vader is iets eindigen voor mij anders geworden, omdat je voor onbepaalde tijd geen afscheid meer van wat dan ook wilt nemen. Het is een vreemde gewaarwording dat zoiets als deze column je in een fractie van een seconde weer doet denken aan het verdriet en het gemis. Waarom is hij niet honderd edities oud geworden? Helaas is het leven niet zo simpel als het uitbrengen van een nieuwsbrief.
Volgens Riny is in hun geval de formule uitgewerkt. Dat is jammer, want juist de boekhandel doet er goed aan met regelmaat een nieuwsbrief op de toonbank te leggen. Niet eens in de eerste plaats vanwege boekennieuws. Een aanzienlijk deel van alle consumenten die boekhandels bezoekt, is geïnteresseerd in het verhaal achter boeken en leest graag over het hoe en waarom van de lezer. Samen met een overzicht van nieuwe boeken, een terugkerend stukje over het reilen en zeilen van de boekhandel, een strip en een bijdrage van een (bekende) schrijver, heb je een goed uitgangspunt.
Ik heb al eens eerder een column moeten schijven met de wetenschap dat het de laatste keer zou zijn. Welke woorden kies je in zo’n geval? Gelukkig blijft de boekhandel zelf gewoon bestaan en dus laat ik het maar bij een open einde. Wie weet wat de toekomst brengt…

16 juni 2010 · Categorie: blog