Elize

Ze heet Elize en komt uit Wassenaar, maar ze woont gewoon in een dorpse hoekwoning ergens tussen Arnhem en Nijmegen. Bij ons in de straat. Op de website van Kim Holland geeft ze van alles prijs en dat terwijl we dachten dat ze kapster was. Dat is ze ook, want bij haar in de woonkamer wordt weleens iemand geknipt. In die rol is ze de buurvrouw van tegenover zoals zovelen overbuurvrouw zijn. Maar Elize verdient wat bij in de branche van de ‘vieze filmpjes’.
Vroeger was een beetje bloot voorbehouden aan mannen met een abonnement op de Playboy en de explicietere variant stond in stoffige boekjes, verstopt onder het matras aan papa’s kant. Daarna deed internet z’n intrede en was seks, in elke denkbare vorm, opeens voor een breed publiek beschikbaar.
Met naakte vrouwen is niets mis. Artistiek naakt is mooi en in veel gevallen vind ik het zelfs een vorm van kunst waar je je helemaal niet voor hoeft te schamen als je zegt dat je er graag naar kijkt. Het meeste van deze kunst is geënsceneerd, over de uitvoering is nagedacht, en dat geeft het de stijl waaraan het in een pornofilm veelal ontbreekt. Dat laatste komt doordat het verhaal er niet toe doet, omdat het uiteindelijk toch op ordinaire seks uitdraait.
Zo ook bij Elize. Een vreemde gewaarwording is dat wel. Bij haar was een simpele handeling nog sexy, zoals de container aan de weg zetten. Onze overbuurvrouw laat zich nu van een heel andere kant zien en een nadelig gevolg daarvan is dat niets meer tot de verbeelding spreekt. Was het maar bij knippen gebleven.

11 november 2012 · Categorie: blog


Wegwerpcamera

Voor de buitenwereld was het net alsof een pas getrouwd stel hun eerste dagen als echtpaar aan het vastleggen was. Op onze wegwerpcamera stond namelijk ‘Just married’. We hadden ook voor de onderwaterversie kunnen kiezen, maar daarmee waren we helemaal uit de toon gevallen in het centrum van Harderwijk. Niemand fotografeert tegenwoordig nog met een analoog toestel. Het is nu aandoenlijk knullig – na iedere foto het rolletje doordraaien, een hoge pieptoon voor de flits, het kijkgat zo dicht mogelijk bij je oog en na de klik niet meteen het resultaat kunnen zien. Hoewel noodgedwongen, eerlijk gezegd vonden we het best leuk om het weer eens op de ouderwetse manier te doen. Het neemt je terug naar een tijd dat je fotomomenten nog zorgvuldig uitkoos. De kwaliteit van de afdrukken was niet echt om over naar huis te schrijven, maar ook dat hoort erbij. We zijn wel een beetje verwend met al die digitale snufjes van vandaag de dag. Gelukkig kan het nog anders!

5 september 2012 · Categorie: blog


Burgerwacht

De grappen die men over zijn achternaam maakte was hij misschien al lang vergeten. Maar nu gaat Sander Hakbijl diep in de nacht op surveillance om de golf aan inbraken in het Friese Sint Nicolaasga een halt toe te roepen. EenVandaag berichtte vorige week over de vrijwillige burgerwacht in het dorp.
Sander Hakbijl is een aardige man. Ik heb hem weleens gesproken, jaren geleden, toen inbrekers en vandalen nog gewoon uit de eigen gemeenschap kwamen. Vandaag de dag zijn het vooral, zo is het vermoeden, Oost-Europeanen die hun slag willen slaan en vaak lukte dat blijkbaar zonder veel weerstand. Ik kan me wel indenken dat de inwoners daar genoeg van hebben.
Sinds ‘verdachte’ voertuigen actief worden gevolgd, is er volgens de burgerwacht geen enkele inbraak meer gepleegd en spreekt men al van een groot succes. Bij zulke conclusies reageer ik nooit meteen enthousiast, hoe moedig het initiatief ook is. Er schort meestal wel iets aan. Zo kan bijvoorbeeld niemand meer thuiskomen van een avond uit, na een vakantie of een drukke werkdag zonder gevolgd te worden door de burgerwacht. Je bent per definitie verdacht en dat zouden we niet moeten willen in een samenleving die je al voortdurend op de vingers kijkt.

1 juni 2012 · Categorie: blog


De toekomst: 'A day made of Glass'

Het moge duidelijk zijn dat toekomstvoorspellingen niet altijd even positief stemmen. Ook technologische vooruitgang, dat in eerste instantie een zegening lijkt, blijkt in de praktijk vaak nadeliger in te werken op je leven dan je wilt inzien. Neem de mobiele telefoon, die communiceren een stuk onpersoonlijker heeft gemaakt. En wat te denken van de berg aan informatie die je vrijgeeft via sociale media op internet? Een stofzuiger die je moet 'updaten'? Een dreumes die niet weet wat het met boeken aanmoet, omdat het al op de iPad van papa mag? Ik kijk met argusogen naar wat ons mogelijk allemaal nog te wachten staat. Toch komt er af en toe iets voorbij dat te mooi is om onbesproken te laten. Een idee van de toekomst dat in de ogen van nu een droom is die niet snel genoeg werkelijkheid kan worden. Wordt het zoals een Amerikaans bedrijf het in de film 'A day made of Glass' voorspiegelt?

17 mei 2012 · Categorie: blog


Vredig dromen

ze is thuisgekomen, waar ze hoort
en deint in het warme badwater nog wat na
zich niet bewust van het kille sanitair
om haar heen, de waan van de dag
weerspiegeld op iedere tegel,
een verwensing, een verwachting,
een verplichting

haar vingers spelen met het sop
zoals een dreumes dat met een kruimel doet
haar ogen kijken onbevooroordeeld
naar het naakte lichaam onder het oppervlak
haar oren horen de laatste druppel
uit de kraan als een onschuldig plonsje
haar tong proeft de smaak van zuivere tijd

natte voetstappen naar de slaapkamer
vervagen in de loop van de nacht
alsof wreedheid nooit heeft bestaan

ze fluistert ’s avonds voor het slapen gaan
nog iedere keer: ‘Ik hou van je’

en droomt dan verder

18 maart 2012 · Categorie: gedicht


Een 'LP' met jaarringen

Zit er muziek in een boom? Kunstenaar Bartholomäus Traubeck denkt van wel. En na het zien van dit filmpje vind ik dat ook. Het idee is mooi, de uitvoering prachtig...

28 januari 2012 · Categorie: blog


Postcrossing

Het stapeltje ansichtkaarten bij ons op de schouw groeit gestaag. Iedere week komt er minstens één bij. Het ene exemplaar is mooier dan de andere, maar dat maakt niet uit. Het gaat om het verhaaltje op de achterkant. Onbekenden geven een kijkje in hun leven.
Je kunt niet om Postcrossing heen als je van post houdt. Deze website geeft je het adres van een volslagen vreemde, waarna je diegene een brief of kaart stuurt. Op deze manier wordt ook je eigen adres aan zomaar iemand doorgespeeld. Dat kan bijvoorbeeld een bibliothecaris uit de Verenigde Staten zijn, een gezin uit Canada, een moeder van zeven kinderen uit Engeland of een studente in eigen land.
Die willekeur maakt het extra leuk. Door postcrossing is het iedere keer weer een kleine verrassing als je bij de normale post nog iets extra’s in je brievenbus aantreft. Naast de tekst van de afzender zit er vaak nog een bijzondere postzegel op en kun je aan de hand van de code op de kaart meer te weten komen over wie de kaart waar vandaan verzond. Inmiddels doen er zo’n kwart miljoen postliefhebbers uit meer dan tweehonderd landen mee aan het project.

17 januari 2012 · Categorie: blog